بیهودگی

من , غم,سکوت

و ناخن های خونین فرو رفته در آرنج

چه کرده ایم در این بیراهه های

خوش آب و رنگ روزگار

که این چنین دل مرده ایم

و چون درختی زخمی از ضربه های ممتد دارکوب ها

چشم انتظار تبری هستیم تا بیاید

و نجاتمان دهد

از این بودن های بیهوده

 

دنیا_ مشهد

3 _ مرداد _1392

/ 0 نظر / 10 بازدید